Łeba – historia osady
Łeba to polska miejscowość nadmorska. Chyba nie wypada nikomu jej dokładnie przedstawiać, jakkolwiek zapewne nie wszyscy znają jej historię, przynajmniej początkowy okres. W tej chwili skoncentrujmy się więc może na tym zagadnieniu. Łeba leży na północy Polski w województwie pomorskim nad rzeką Łebą i Chełstem. Przez pewien czas, w latach 1975 do 1988 należała do województwa słupskiego. To tyle tytułem wstępu. Przejdźmy teraz do sprawy zasadniczej – historii miejscowości. Przygoda Łeby sięga dalekich lat, bo zaczyna się już w erze neolitu. Już w tym okresie widoczne są pierwsze ślady zasiedlenia. Zaświadczać o tym mogą wykopane przez archeologów narzędzia. Było to w okolicy Potęgowa. Linię morskiego brzegu wyznaczają grody, które przetrwały do naszych czasów, jak: Gałęzinowo, Siodłonie, Damno. Grodziska te były kiedyś grodami warownymi, kojarzącymi się z kulturą łużycką. Przez czas, kiedy to w grodziskach toczyło się normalne życie, w okolicy zaczęło przyrastać lądu, jednak jeszcze cały czas obszar ten był w większości bagienny. Przez okolicę przetoczyli się Goci (plemię wczesno germańskie). Dowodem na to, że pojawili się oni w tych okolicach jest kamienny krąg ich cmentarzyska, znajdujący się w Dębinie. Do dzisiaj pozostały tylko 3 głazy pochodzące z tego kręgu. Podobne cmentarzyska znajdują się w bliskiej okolicy. Gdy Goci odeszli, razem z nimi obszar opuścili zamieszkujący tubylcy i przez pewien czas okolica nie była zamieszkała. Osada Łeba powstała w późniejszym czasie na mierzei. Prawdopodobnie założyli ją Pomorzanie używający języka kaszubskiego. Przypuszcza się, że było to w VIII wieku. Od wieku XIII na ten obszar poczęli przybywać kolonizatorzy germańscy. W ów sposób Niemcy i Kaszubi stali się sąsiadami, choć tym pierwszym z trudem było przyzwyczaić się do życia w Łebie. Jakkolwiek warunki życia panujące w osadzie nie były przeszkodą dla Zakonu Krzyżackiego, który postanowił dla własnych interesów wykorzystać położenie strategiczne przy ujściu rzeki.